VOX HUMANA

Warsztaty artystyczno – integracyjne w szkole

Działania są skierowane do dzieci osób starających się o jedną z form ochrony przebywających na terenie ośrodka w Białej Podlaskiej. Działania w projekcie są skierowane do dzieci w wieku szkoły podstawowej, czyli 6 do 13 lat.

 

 

Głównym celem tego działania jest zagospodarowanie czasu wolnego dzieciom przebywającym w ośrodku. Zajęcia będą odbywały się przez 3 miesiące (kwiecień, maj, czerwiec), raz w tygodniu w wymiarze 4 godzin i będą miały dwuczłonowy przebieg. Pierwsza część poświęcona będzie zajęciom artystycznym, druga za zadanie ma przybliżyć kraj, do którego przybyli uchodźcy i nawiązać z nim pozytywne relacje.

 

 Osiem zajęć odbyło się na terenie Szkoły Podstawowej nr 2, jedne na terenie ośrodka, a jedne miały formę wycieczki. Raz dzieciom zorganizowano gry i zabawy w kręgielni. Zajęcia prowadzone w SP nr 2 odbywały się w następujących pomieszczeniach: pracowni plastycznej, w sali lekcyjnej edukacji wczesnoszkolnej, w sali gier i zabaw, w małej i dużej sali gimnastycznej, pracowni komputerowej oraz na placu zabaw. Dzieci korzystały z pomocy i środków dydaktycznych znajdujących się na terenie szkoły: chusty animacyjnej, gier planszowych, programów komputerowych, piłek „Eduball”, globusów, map, plansz i innych. Otrzymały zdjęcia własnoręcznie zrobione. Łącznie w okresie od 1.03.2012r. do 30.06.2012 r. wzięło w nich udział 88 dzieci oraz 16 opiekunów.

 

Główne cele projektu zostały zrealizowane. Dzieci chętnie przyjeżdżały na zajęcia. Aktywnie brały w nich udział. Poznały różne techniki plastyczne oraz gry i zabawy. Miały możliwość odkrycia pozytywnych aspektów własnego tworzenia, nowych zainteresowań a poprzez przeniesienie się w świat sztuki i radość tworzenia zapominałyby o własnej, często trudnej sytuacji. Wiele powstałych prac wyrażało ich myśli i uczucia. Dzieci chętnie przyswajały sobie wiadomości o Polsce i Europie. Nawiązały pozytywne relacje z Polską i Polakami. Rozwijały aktywność poznawczą, prawidłową komunikację, współdziałanie w grupie. Uruchomiały nie tylko procesy myślowe, ale też emocje. Kształtowały postawę tolerancji i zrozumienia. Większość z nich chętnie uczyła się języka polskiego poprzez gry i zabawy.

 

Dziewczynki z SP nr 2 miały możliwość poznania kultury i tradycji innych narodów. Chętnie integrowały się z dziećmi uchodźców, włączały w działania, wspierały prowadzących radą i pomocą. Fakt, że dobrowolnie brały w nich udział (w drugiej części ze 100 % frekwencją) świadczy o ich dużym zaangażowaniu, ale też o atrakcyjności zajęć. W przypadku jednej dziewczynki do tej pory bardzo wyciszonej, nieśmiałej, mającej problemy z integracją w zespole klasowym zauważono pozytywną zmianę. Taka forma zajęć dała jej możliwość nawiązania pozytywnych relacji z koleżankami, pokazania swoich umiejętności i możliwości oraz większej otwartości w stosunku do nauczycieli prowadzących zajęcia.

 

Rodzice uczestników zajęć chętnie przyjeżdżali na zajęcia. Pomagali prowadzącym w tłumaczeniu poleceń na język czeczeński, gruziński co ułatwiało kontakt z dziećmi. Wielu z nich robiła to z chęci poznania polskiej szkoły.

 

Praca w ramach realizacji projektu wymagała od prowadzących dyscypliny i rzetelności w przygotowaniu się do zajęć edukacyjnych i zupełnie eliminowała rutynę zawodową, wprowadzała nowatorstwo, a przez to stała się bardziej efektywna.

 

Największym problemem była duża rotacja dzieci w ośrodku, a nawet chwilowy ich brak. Wielokrotnie przekładano zajęcia. Zmianie uległ termin i miejsce realizacji wycieczki, a Dzień Dziecka zorganizowano w ośrodku. W wielu przypadkach dzieci nie znały języka rosyjskiego, co częściowo utrudniało komunikację. W wielu przypadkach ze względu na specyfikę grupy, indywidualne potrzeby, nadmierną ruchliwość zmieniano pierwotnie zaplanowany tok zajęć.

 

 

Marzena Majchrzak, Wiesława Wieliczuk